دو دلی

انگار در مسیری که می روم شک کرده ام.

شک بنای اصلی تفکر نقاد و البته یکی از پایه های اصلی استمرار آگاهانه است، اما گاهی هم بلای جان خود ادامه مسیر است.

این روزها که درس دادن از من وقت زیادی می گیرد، گاهی حس می کنم مبادا ضرر بزرگی کنم.

البته هزار بار با خودم گفته ام که این درس دادن هنر عمیق شدن را به من یاد می دهد و لذت یاد دادن هم از لذات خوب است.

ولی گاهی می بینم که من هم کلی خنگ هستم و یکم ادای کسانی که خنگ نیستند را در می آورم. بی خیال

درستش اینه که من مدام عمیق و عمیق تر خواهم شد.

عمیق با تلاش بی نهایت حاصل می شود.

بگذار فرمول را ساده کنم.

1- درس ها را خوب بده

2- مقاله فریده را به سرانجام برسان

3- مقاله احسان مهم است

4- کارهای آزمایشگاه را پیش ببر یعنی دانشجو را همراستا با کارهای آزمایشگاه بگیر.

5- کارهای رویان هم باید به کارهای دانشجویی بدل شوند.

6- اگر تا پایان امسال کار نازلی و اگر شد ریویو را بفرستی

این ها من را راضی نگه می دارند. اما خدا کند بتوانم به خستگی ها غلبه کنم و همیشه شاد باشم. شاد شاد.

مشکل من آن است که با فیدبک های حکم طلا برای من دارند ناراحت می شوم. این همان چیزی است که باید با آن غلبه کنم.

من می توانم.

خیالی نیست.

این ها شکرانه سلامت توست.

محکم برو جلو